تصور دولتها به نحوی است که پروژههای ته مانده باید برای تامین منابع مالی به بانکهای دولتی معرفی شوند, ضمن اینکه هر کس میخواهد فقرزدایی کند, از جیب خود بپردازد. نه اینکه در سفرها به مناطق محروم, از جیب بانکها به مردم وعده اعطای تسهیلات بانکی دهند.
