“زندانی رنگ ها می دانید یعنی چه؟” یعنی من که از چهار سالگی، زندگی ام را با رنگ ها تقسم کرده بودم، در آستانه ۱۷ سالگی آنها را گم کردم. در آستانه ۱۷ سالگی آنها را گم کردم. سرخ کبود را به جای لاجورد گرفتم . جای آسمانی، خاکستری پاشیدم. من رنگ ها را گم کرده ام و اینک تنها چهره ای که هر روز در برابرم دیده می گشاید، دیوار است. من دل آرا دارابی، ۲۰ ساله ، متهم به قتل، محکوم به اعدام، سه سا ل است که با رنگ ها و فرم ها و واژه ها از خودم دفاع می کنم.
یادمان باشد که این دختر هنگام محکومیت اعدام ۱۷ سال داشته و به سن قانونی ۱۸ سالگی نرسیده بوده است. و از این مهمتر اگر قرار بود که حکم اعدام، اجتماع بهتر و امنتری برایمان بوجود بیاورد، چرا امروز در این جا هستیم؟ با این همه
اعتیاد و جرم و جنایت و نمونههایی بیسابقه از آسیبهای اجتماعی.
پوياي عزيز مطلبي در همين ارتباط نوشته كه ميتوايد در آدرس زير مطالعه فرماييد:
http://www.pouyashome.com/weblog/archives/۰۰۰۶۰۱.html