با هر بار دیدن فیلم های حاتمی کیا ، یک طعم تلخ ، یک حس واماندگی وعجز ، که با موسیقی سوزناک فیلم ها شدت می یابد ، در ما بیدار می شود که گاهی ما را تا آستانه ریختن اشکی بر حال و روز کاراکترهای اصلی او ، این مظلومان قدر نشناخته ، می برد.


با هر بار دیدن فیلم های حاتمی کیا ، یک طعم تلخ ، یک حس واماندگی وعجز ، که با موسیقی سوزناک فیلم ها شدت می یابد ، در ما بیدار می شود که گاهی ما را تا آستانه ریختن اشکی بر حال و روز کاراکترهای اصلی او ، این مظلومان قدر نشناخته ، می برد.

