… من در ماه اول عروسی ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمی، عزیزم، عشق من، پیشی، قشنگم، عسلم، ویتامین و…» هستم. من در فریادهای شبانه شوهرم، وقتی دیر به خانه می آید، چند تار موی زنانه روی یقه کتش است و دهانش بوی سگ مرده می دهد، «سلیطه» هستم. من در ادبیات دیرپای این کهن بوم و بر؛ «دلیله محتاله، نفس محیله مکاره، مار، ابلیس، شجره مثمره، اثیری، لکاته و…» هستم. دامادم به من «وروره جادو» می گوید. حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفی صدا می زند. من «مادر فولادزره» هستم، وقتی بر سر حقوقم با این و آن می جنگم. مادرم مرا به خان روستا «کنیز» شما معرفی می کند.
من کیستم؟
Loading ...
تو یه آدم بدبین منفی باف و چشماتو روی تمام زیبایی های یک زن بستی.
حیف بهشت که خدا گفت زیر پای امثال شماست.
یه کم به محبتهایی که مادر مهربونت بهت کرده فکر کن .
آدم نباید به خاطر تریپ روشنفکری چشماشو رو همه چی ببنده خانم مثلا محترمه.!