امام صادق از شیعه یک فرقه (Sect) به معنای اصطلاحی خود در دانش ادیان ساخت. گر چه تلاشهای ایشان به زمینههای پدید آمده در دوران پدرشان مسبوق بود؛ اما در دوره آن امام بود که به طور دقیق مذهب تشیع شکل و ساختار خود را به عنوان یک مذهب یافت. شیعیان در این دوره، تصورات زیربنایی دینی خود را طراحی و تدوین کردند. تصور شیعه از قرآن و سنت به عنوان دو مرجع (Authority) در این دوره شکل گرفت و مجموعه وسیعی از احادیث و روایات دینی در این دوره تدوین شدند که مخصوص شیعه به شمار رفته و نقطه تمایز آنان از دیگر مذاهب به شمار میرفتند. شالوده و زیربناهای (Foundation) دستگاه کلامی شیعه در این دوره ریخته شد و اختلافات فقهی شیعه با اهل سنت به سمت یک نظام حقوقی مستقل گرایید.
