▪ خداحافظی بی نظیر

سال ها پیش، او هم مثل «دانیل اورتگا» از شخصیت های محبوب زندگی ام بود. در تخیلات کودکانه خود قصه هایی می ساختم که آن ها قهرمانان بزرگش بودند. عاشق تیتراژ برنامه ای سیاسی بودم که عصرهای جمعه از تلویزیون پخش می شد و در آن اورتگای جوان با مشت های گره کرده، فریاد می زد. یا بوتو که با صورتی برافروخته، انگشت هشدار تکان می داد… و چه بزرگ و چه زیبا بودند این قهرمان ها. سال ها گذشت تا اینکه روزی از روزهای همین تابستان گذشته، خود را در میان صداها و صورت هایی مخالف دیدم. دلم نمی خواست، اما نمی توانستم اشک هایم را پنهان کنم. اورتگایی که محبوب کودکی های من بود، و تمام هفته را انتظار می کشیدم تا ثانیه ای تصویر او با آن عینک قاب سیاه، پیراهن چریکی و سبیل های خاص را در تلویزیون ببینم؛ حالا مقابل من بود. فاصله، فقط چند متر…