انتخابات مجلس هشتم، در حالى رفتهرفته به یکى از مهمترین مسائل سیاسى داخل کشور تبدیل مىشود که با کمال تأسف، ممانعت حاکمیت از برگزارى انتخابات کاملا آزاد و در نتیجه، فقدان پارلمانى مستقل، باعث عدم تحقق مهمترین مطالبه انقلاب اسلامى، یعنى اعمال حق حاکمیت مردم در طول سه دهه گذشته شده است. از سوى دیگر قیممآبى سیاسى، چنانکه به خاطر داریم، مجلس نسبتا مستقل ششم (علیرغم حذف سه نفر از نمایندگان ملى – مذهبى) را با انواع مداخلات نامشروع و تحت محاصره انواع فشارهاى زورمدارانه، چنان زمینگیر ساخت که در کنار رویارویى ناموجه شوراى نگهبان با مصوبات آن مجلس، عملا مردم را نسبت به موثر و کارآمد بودن یک پارلمان دموکراتیک در متن مناسبات جارى دچار تردید ساخت. حاصل آن همه نامرادىها و مقابلهجویىهاى اقتدارگرایانه که با آرا و مطالبات مسلم مردم صورت گرفت، قلع و قمع نامزدهاى اصلاحطلب و تحولخواه به عنوان نظارات استصوابى و در جریان برگزارى انتخابات مجلس هفتم بود.






