▪ پاره هایی از سال رفته، سال ۱۳۸۶: سالی که نکو نبود

رئیس جمهورمان - بی توجه به اعتراض ها- در دو سفر ابتدا به «اجلاس سران کشورهای خلیج عربی»(!) رفت، و بعد به خود امارات حتی سفر کرد. آیا کسی به او نگفته بود با کشوری که ادعای واهی علیه خاک کشورمان دارد، نباید در این سطح (ریاست جمهوری) مراوده ای داشت؟ «محمود احمدی نژاد» سپس به عراق رفت. کشوری که رئیس جمهورش چندی پیش گفته بود قرارداد ۱۹۷۵ را قبول ندارند (همان دلیل صدام برای تجاوز و جنگ افروزی) و باز ادعای ارضی دیگری علیه این خاک… لبخند به لب، بی توجه، بی افقی روشن در برابر، بی مایه ای مطمئن در کف. مشاوران ایشان ادعای خسارت بابت جنگ افروزی عراق را در آستین داشتند، که در مقابل بگویند؛ اما آیا این پاسخ قانع کننده ای بود؟ باید از آن ها پرسید: کدام خسارت؟ ایشان حتی نمی دانند که در متن قرارداد «آتش بس» (و نه صلح) میان ایران و عراق (موسوم به قطعنامه ۵۹۸) آمده است: با کمک سازمان ملل صندوقی برای کمک به دو طرف خسارت دیده تشکیل خواهد شد… و هیچ حرفی از پرداخت خسارت زده نشده است!