▪ پاسخ دوم استاد عبدالکریم سروش به آیت الله جعفر سبحانی

سخنتان را از “قوس نزولی” احوال و افکار من در بیست سال اخیر آغاز کرده اید، یعنی از ظهور “قبض و بسط تئوریک شریعت” به بعد. خشنود و سپاسگزارم از اینکه اختر اقبال و سعد و نحس احوال مرا چنین مشفقانه رصد می کنید، لکن بدرستی نمی دانم که رصدخانه کجاست. چنین می نماید که شاقول و اسطرلاب بدست شماست و با آن ارتفاع آفتاب می گیرید و حکم به صعود و نزول کواکب می دهید. باکی نیست. اما اگر من بودم اندیشه ها را به میزان حجت و به معیار حقیقت می سنجیدم و برای مخاطب هم حظی و شانی از انتخاب و اجتهاد قائل می شدم.