شاید این جمعه بیاید. جمله ای که بارها و بارها شنیده ایم و گفته ایم. اما آیا تابحال عمیق به آن فکر کرده ایم. چرا می گوییم او خواهد آمد. چرا هر جمعه او را یاد می کنیم. چرا انتظار برایمان شیرین است. چرا عده ای نمی خواهند قبول کنند که شرایط آمدن، انتظار و یاد کردن خشک و خالی نیست؟
نه اگر بخواهیم تا آخر بدین صورت منتظر بمانیم، او اگر هم بیاید ما بین یارانش جایی نخواهیم داشت مگر اینکه لیاقت خود را به اثبات رسانده باشیم. لیقات یعنی انسانیت، راستی، درستی
▪ ویژه نامه نیمه شعبان+۲ ترانه زیبا
(۳) نظر برای اين مطلب ارسال شده است
هیچ بعید نیست که بیاید ؛اکنون
ای کاش که بیاید، اکنون. اما او منجی عالم بشریت است، آیا نباید عالم بشریت از درد و رنج و بی پناهی به ستوه آمده باشند و یک جمله آرزوی آمدن یک منجی از طرف خدا باشند؟ عالم از ظلم و بی ایمانی دردمند است اما نه متوجه آن است و نه به ستوه آمده است.







امسال ماه نیمه شعبان هم از دیده ها پنهان بود. عجیب است این جمعه بیاید شاید.