گویا مسئولان از تجربهء جام جهانی فوتبال درس نگرفته بودند؛ آن هرج و مرج و بی برنامگی، رها شدن تماشاگران به امان خدا، سپردن وسائل تشویق (لباس، پرچم و…) به افراد سودجو، همه و همه در سرخوردگی باخت های پیاپی تیم ملی گم شد تا این بار در المپیک شاهد اتفاقی بدتر باشیم.
در پکن هیچ برنامه ای برای تشویق و تحریک ورزشکاران مان نداریم. شاید بدیهی ترین اصل ورزش ما این باشد که بچه های ایرانی به شدت احساساتی و وابسته به روحیه ای هستند که حضور و هیجان هواداران به آن ها می دهد. ورزشکاران ما اصلاً به سکوت عادت ندارند. اما گزارش های رسیده از محل مسابقات، خبر از غریبگی شدید ایرانی ها می دهد. در حالی که اغلب کشورها با رعایت ساده ترین اصول مدیریت، اقدام به هدایت تماشاگران خود کرده و البته نتیجه اش را هم دیده اند؛ بلیط های سهمیه ایران از بازار سیاه سر در آورده و معدود مشوقان هموطن، پشت درهای استادیوم ها مانده اند…
غرور از دست رفته مردم ایران در المپیک با شلیک یک ماهواره بر نما ترمیم گردید!!!