بسیاری از مسوولان سازمان تربیتبدنی و کمیته ملیالمپیک قبل از شروع بازیها با امیدواری زیاد صحبت میکردند و وعده کسب ۱۴، ۱۵ مدال میدادند اما امروز کسب دو مدال را یک فاجعه نمیدانند. ورزش ایران پتانسیل کسب این تعداد مدال را داشت اما معلوم نشد چه بر سر این ورزشکاران مدعی آمد که به بدترین نتیجه تاریخ دست پیدا کردند. چرا حمید سوریان دارنده سه مدال طلای جهان در المپیک پنجم شد؟ به چه علت احسان حدادی هشت متر پایینتر از رکوردش پرتاب کرد؟ چطور قهرمانان جودوی آسیا در پکن به یک برنز هم نرسیدند؟ چگونه کشتی ورزش اول ایران در المپیک پکن به بدترین نتیجه تاریخ خود دست پیدا کرد؟ این ناکامیها نشان میدهد که دستگاه ورزش ایران راه و رسم آماده کردن قهرمانان خود را بلد نبود.






