مقابل یکی از نشریات همیشگی می ایستم، یکی از همان ها که همیشه در صحنه اند و روی جلد آخرین شماره اش می گوید که این ماهنامه به شمارهء ۲۰۰ رسیده است. این یعنی ۲۰۰ ماه در رفتن به سلامت، یعنی یک آرزوی بزرگ! می گویم: «چشم تان نزنم، مبارک باشد که تا الان تعطیل نشدید!»
غرفه دار می خندد و دستی به ریش کوتاهش می کشد: «نه، ما از آن هاییم که خودمان بقیه را تعطیل می کنیم!»
خنده اش چندش آور است، صفحات مجله اش چندش آور است، فضای خفهء اینجا چندش آور است… (گزارش سایت خبرنگاران صلح از نمایشگاه مطبوعات)
Loading ...
