در سفر بنده به شهر مقدس قم فرصتی شد تا دیداری با حضرت آیة الله العظمی دکتر محمد صادقی تهرانی از مراجع و فقهای مسلم شیعه داشته باشم.

اخیرا کتابی بدست بنده رسید به نام « نفس مطمئنة» که برگزیده ای از ناگفته های سخنان مرحوم آیت الله بهجت فومنی می باشد. این کتاب به کوشش مهدی عباسی و انتشارات «تاظهور» در بهار ۸۸ طبع گردید و در سطح وسیعی از جامعه توزیع شد.

چندی پیش در سایت کلوب با یک متن بسیار عجیب منسوب به شیخ محمد تقی مصباح یزدی روبرو شدم که متن اصلی آن را در این جا می گذارم.

از دیرباز یعنی از هنگامی که بنده و شما عقل را دریافتیم و هم را گستردیم دریافتیم که زرتشتیان اطراف ما یا حداقل آنانی که در کتابها می دیدیم و وصف به رسمیت شناختنشان در قانون اساسی را می خواندیم (آتش پرست) هستند و در مقابل آتش کرنش می کنند. ولی با اندکی رشد باز می فهمیدیم که آنان یکتا پرست هم هستند و با اندکی تعمق باز در می یافتیم که آنان شیطانی هم به نام (اهریمن) دارند و تقریبا دینشان مانند خودمان است. 

صبح امروز جمعه به تاریخ هشتم آبان ۱۳۸۸ از طریق تلفن همراه و ایمیل آگاه شدم متاسفانه شیخ اسدالله بیات زنجانی از مراجع و مجتهدان بی باک و دین پژوه معاصر به علت سکته قلبی در بیمارستان بستری شده اند. فلذا برای سلامتی ایشان دست ها را به سوی پروردگار دراز کرده و شفای عاجل را از رب الارباب لایزال خواستارم. در ذیل بخشی از زندگینامه و سخنان ایشان را می آورم.

این نوشتار به هیچ روی دیدی بر روی جناح خاص سیاسی ندارد و کلیت اصلاح طلبی و اصولگرایی بشری و دینی را مد نظر گرفته است.

قدما تعریف می کنند که روزی المعتمدبالله خلیفه ی عباسی قصد ایران کرد. از انجا که معتقد بود هیچ آبی آب دجله نمی شود فلذا هزار مشک از آب دجله پر نمود و با خود برد. هنگامی که به همدان رسید و از آب آنجا خورد چنان به وجد آمد که دستور داد آب های دجله را خالی کردند و مشک ها را از آب همدان پر نمودند.

بعضا در کتب روایی ما شیعیان مطالبی دیده می شود که واقعا شگفت آور است من باب نمونه روایاتی که در کتاب   «کافی» مرحوم کلینی یا در « تفسیر الصافی» دیدم و بد ندانستم که مطلبی را پیرامون آن بنویسم و با ربط آن به موضوعاتی امروزین عمق فاجعه تبعیض دینی را بهتر بفهمیم. 

راجع به آیه ۳۴ نساء:
« واللاتی تخافون نشوزهن فعظوهن واهجروهن فی المضاجع واضربوهن»« و آن دسته از زنانی که از سرکشی و مخالفتشان بیم دارید پند و اندرز دهید ( اگر موثر واقع نشد) در بستر از آنان دوری نمایید ( و اگر دیگر هیچ راهی نماند) آن ها را تنبیه کنید( این تنبیه از طلاق بهتر است مسلما)»