عضی چیزها در این دنیا وجود دارند که دل‌تنگی برای آنها هیچ دلیل یا توجیهی ندارد. یکی از آنها دل‌تنگی برای سرزمین مادری یا جایی است که دوران کودکی یا نوجوانی خود را در آن سپری کرده باشی و خاطرات فراوانی از آن داشته باشی. یکی از دفعاتی که به رشت رفته بودم، در یک روز جمعۀ آفتابی رفتم «میدان سر» و «ماهی فروشان راسته». همۀ مردم در تب و تاب خرید ماهی بودند. من هم شکار کردم چیزهایی را که دیدم.

یکی از جاذبه‌های توریستی شهر رشت «پارک شهر» است. البته اسمش پارک قدس است و نام قدیمش باغ محتشم.

قدمت پارک شهر یا باغ محتشم که امروزه پارک اصلی شهر رشت می‌باشد، به دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار می‌رسد. مالک و بانی اصلی این پارک اکبر خان بیگلربیگی (متوفی ۱۳۰۷ ه.ق) از مالکان و متمولان طراز اول ایران در عصر ناصری و اجاره دار گمرکات شمال ایران بود. معروف است که غرس نهال‌های این پارک که امروزه درختان تنومندی شده‌اند و نیز خیابان کشی و احداث عمارت تابستانی واقع در آن که معروف به عمارت کلاه فرنگی است، همگی تحت نظارت شخص اکبر خان صورت پذیرفته‌است.

در مورد جلال هم وضع خیلی بهتر نیست. برخی چنان از جلال تعریف می‌کنند که انگار او امامزاده بوده اما جلال خیلی فرقی با صادق هدایت نداشت. تنها جلال غربزدگی را نوشت و صادق هدایت بوف‌کور را. همین! من خودم از بطریِ پر از مشروب جلال عکس گرفتم که از سال ۱۳۴۸ همچنان در خانه‌اش باقی مانده، من خودم روی فرشی راه رفتم که از آثار سوختگی حاصل از خاک سیگار او در حال مستی سوراخ شده، و من با همین گوش‌های خودم از مستندات معاشقات او در آلمان شنیدم. اما جلال محبوب است و صادق هدایت مغضوب. چرا؟

اگر در این کشور اتفاق بزرگی رخ نمی‌دهد، مثلاً بمب‌گذاری‌های پی‌درپی اتفاق نمی‌افتد، باید ممنون بود؛ باید شکر گذار بود. می‌دانید باید از چه کسی ممنون بود؟

این‌ همه نهادهای بی‌سر و ته اطلاعاتی به چه دردی می‌خورند وقتی به راحتی ده‌ها نفر شهروند ایرانی از بین می‌روند و تازه مقامات سعی در لاپوشانی دارند که مبادا پرونده‌ی کاری‌شان لطمه بخورد.

شب گذشته رویارویی دیگری میان قایق‌های نیروی دریایی‌ سپاه ایران و یکی از ناوهای ایالات متحده رخ داد. در این ماجرا ایران می‌توانست داستان این رویارویی را، هرچند کم اهمیت، پیش از همه به جهان مخابره کند و زمین بازی را از دست غول رسانه‌ای امریکا بگیرد. اما چنین نکرد. در ابتدا سی‌ان‌ان از این رویارویی با داستان‌پردازی مختص خود خبر داد و عنوان کرد «مقام های آمریکایی می گویند تماس رادیویی ناو این کشور با قایق های ایرانی برای متوقف کردن آنها به نتیجه ای نرسید، اما به محض شلیک منور توسط یو اس اس تایفون، قایق های ایران نیز مسیر خود را تغییر داده و از دید گشتی آمریکایی خارج شده اند.» در‌حالی‌که اصل ماجرا چیز دیگری است.

این مقاله که نتیجه تحقیقاتی از مرکز مطالعات برکمن دانشکده حقوق دانشگاه هاروارد امریکا است، به گونه ای جالب به بررسی وبلاگها در ایران پرداخته و نتایجی را نیز بیان می کند. گرچه برخی از این نتایج و تفکرات بسیار دور از واقعیت به نظر می رسند اما خواندن بی کم و کاست این مطلب خلی از لطف نیست.

یک روز یک پسر کوچولو که می‌خواست انشاء بنویسه از پدرش می پرسه: پدر جان! لطفا برای من بگین سیاست یعنی چی؟ پدرش فکر می کنه و می گه: بهترین راه اینه که من برای تو یک مثال در مورد خانواده خودمون بزنم که تو متوجه سیاست بشی. من حکومت هستم، چون همه چیز رو در خونه من تعیین می کنم. مامانت دولت هست، چون کارهای خونه رو اون اداره می کنه. کلفت مون ملت مستضعف و پا برهنه هست، چون از صبح تا شب کار می کنه و هیچی نداره. تو روشنفکری چون داری درس می خونی و پسر فهمیده ای هستی. داداش کوچیکت هم که دو سالش هست، نسل آینده است. امیدوارم متوجه شده باشی که منظورم چی هست و فردا بتونی در این مورد بیشتر فکر کنی.

بلافاصله پس از انتشار فیلم فتنه، نماینده‌ی پارلمان اروپا، سفیر هلند در ایران، کاردار اسلونی (رئیس دوره‌ای اتحادیه‌ی اروپا) و وزیر خارجه‌ی هلند این مساله را محکوم کردند. اما اخیراً با یک تصویر فلش مواجه شدم که در آن به مسلمانان گفته می شود هلند را دوست بدارند و از طرف هلند هم گفته می شود که این کشور مسلمانان را دوست دارد.

در خبرها آمده بود که پروین اردلان فعال زن جنبش فیمینیستی تساوی حقوق زنان برای تلاش هایش در سال میلادی گذشته برنده جایزه اولاف پالمه( یادبود نخست وزیر فقید سوئد) شده است.برای خیلی ها هم از اول جای تعجب بود چون افراد بسیار شایسته تری از ایشان برای دریافت این جایزه که افتخاری برای هر فعال حقوق بشر محسوب میشود ،وجود داشتند. سازمانهای بین المللی مدافع حقوق بشر از جمله مهمترین آنها شورای حقوق بشر یونایتد نیشن نیز از این انتخاب گله نموده و خواستار بازنگری اهداء کنندگان و یا اصلاح رفتار برنده این جایزه فاخر شده اند.ظاهرا شورای حقوق بشر این بار به خودش اومده و گفته با توجه به قضایای فلسطین و وجود مبارزین بارزتر در مناطق دیگر این انتخابی منصفانه نبوده است .

اگر سری به سفارت سوریه و رایزنی فرهنگی این کشور زده باشید خیلی زود پی می‌برید که سوریه از آن دست کشورهایی است که به قول معروف خانه‌زاد است و سوری‌ها ایران را همچون وطن خود می‌پندارند. رایزن فرهنگی این کشور در تهران فردی است به نام دکتر موسی یاسین الغریر که دکترای اقتصاد دارد و مرد خوش‌صحبتی است. گویی که او در مرکزش کلاس‌های زیادی در باب آموزش زبان عربی و طبعاً زبان آموزان زیادی دارد، ترجیح می‌دهد منشی‌اش در کنار زبان عربی، انگلیسی هم بداند چون او از سخن گفتن به زبان انگلیسی بسیار لذت می برد و در کنارش اشکالات خودش را هم رفع و رجوع می‌کند.

رادیو فردا در ساعات اولیه روز شنبه اقدام به انتشار مصاحبه‌ای از غلامحسین کرباسچی دبیر کل حزب کارگزاران سازندگی، از احزاب عمده اصلاح طلب ایران کرد. این گفتگوی جالب و شنیدنی توسط فریدون زرنگار و در مورد انتخابات مجلس هشتم انجام شده است که می توانید مشروح آن‌را در وبلاگ بخوانید.

ساغریسازان یعنی:
صبح بخیر های بلند،
دوچرخه سوار ۴ صبح،
عابر سرحال،
آش طوطی،
دبستان تائب تاسیس ۱۳۱۹
تابلوی معازه با تلفن چهار رقمی،
کوچه‌های تنگ،
کوچه‌ی خازن،
کوچه‌ی مستشاری،
بن‌بست سمیعی،

بالاخره سومین قطع‌نامه‌ی شورای امنیت سازمان ملل متحد هم علیه ایران و نه برنامه‌ی صلح‌آمیز هسته‌ای‌اش تصویب شد، چرا که اگر ایران برنامه‌ی صلح‌آمیز هسته‌ای نداشت مسلماً هر موضوع دیگری که به نوعی غرب را می‌آزرد، عنوانی برای صدور قطع‌نامه علیه ایران می‌شد، خواه حقوق انسان‌ها بود، خواه حیوانات و خواه هر مساله‌ی دیگری که ربطی به هیچ‌کجا پیدا نمی‌کرد . . .

روز بیست و سوم ماه می، کلیفورد کوپچان مدیر “گروه اوراسیا” –یک شرکت مشاور در امور سیاسی و ری تکیه عضو ارشد شورای روابط خارجی –تاثیرگذارترین موسسه‌ی تصمیم‌سازی در ایالات متحده- در مقاله‌ای که در نشریه‌ی امریکایی بوستون گلوب به چاپ رسید به تشریح شرایط فعلی داخلی ایران و نحوه‌ی مواجهه‌ی ایالات متحده با ایران در شرایط کنونی پرداختند. این استراتژی که هم اکنون جای‌گاه ویژه‌ای در سیاست خارجی ایالات متحده در قبال ایران دارد از جهات مختلف حائز اهمیت است …