marjanjan jour4peace.com ۲۱ بهمن ۱۳۸۷ دیدگاه ۱۷
«فرزین» در برزیل زندگی می کند، در «ریودوژانیرو»؛ معروف به «شهر خدا» که از نظر رواج مخدرات گوناگون، یکی از آلوده ترین نقاط در آمریکای جنوبی، بلکه تمام دنیا به حساب می آید. او چند باری به «فاولا»های ریو سر زده. منظور همان محله های فقیرنشین است که روی تپه های حاشیه شهر قرار دارند و آنجا از خلاف، همه جور چیزی می شود پیدا کرد.
می گوید: «چند باری ماری جوانا و کک (کوکائین) زده ام. کراک هم کشیدم؛ اما اصلاً به این خطرناکی که توی ایران می گویند، نیست!»
فرزین هم مثل اغلب کسانی که قبلاً یا در خارج از کشور با کراک آشنا شده اند، خبر ندارد که این کراک با آن کراکی که همه جای دنیا ممکن است پیدا شود، فرق دارد. خبر ندارد که آن ماده از کوکائین مشتق شده، ولی کراک اینجا صد در صد شیمیایی است. هنوز فکر می کند کراک (مثل کوکائین) نشاط آور است و نیروزا. می گوید: «خیلی از فوتبالیست های امریکای جنوبی از این مواد می کشند.»
اما وقتی با واقعیت ماجرا مواجه می شود، جا می خورد. هاج و واج به عکس معتادهای رنجور، زخم های چرکین و جسدهای پوسیده نگاه می کند. با وحشت می گوید: «نه، این کراک نیست…»
جدیدترین مطالب قطار وبگردی را از دست ندهید!