delbastegi mowj.ir ۰۴ خرداد ۱۳۸۸ (۲) دیدگاه ۴۲
وقتی چهرهات را پس از بیست سال روی صفحه تلویزیون دیدم یاد روزهای شور و شعور افتادم. روزهای از خود گذشتگی و صفا و صمیمیت و صداقت و یکرنگی. چه زود گذشت آن روزهای سبز و بر ما چه سخت گذشته است در گذر سالها و در فقدان آن شور و برادری و یکدلی. امروز سال هاست که از آن روزگاران میگذرد.آرمانهای شهدا به فراموشی سپرده شده است و تنها تکههای باقی مانده از بدنهای مطهرشان ابزار نمایش و همایش شدهاند. بسیجیهای ایثارگر جنگ دیده و رزمندگان روزهای عشق و شهادت کمتر به چشم میآیند. فرزند مرا در همان کسوتی به باد کتک میگیرند و جامه بر تنش میدرند که من برای راندن دشمن از خاک وطن به تن میکردم. امروز مرا و تو را آمریکایی و عامل بیگانه خطاب میکنند. نورسیده های انقلابی امروز ما را مرتجع و سازشكار میدانند و بسیجیان نوپای جنگ ندیده ما را مخالف با آرمانهای شهدا و مدافع غربزدگی تصور میكنند. تو را كه در گیر و دار مبارزات قبل و بعد از انقلاب و در سختترین شرایطی كه در تصور نمیگنجد استخوان خرد كردی آنگونه كه شایسته خودشان است توصیف میكنند و مرا كه در هیچیك از دوران سپری شده بعد از انقلاب و آنگاه كه میتوانستم و برایم مقدور بود همچون دیگران كیسه پر كنم…
جدیدترین مطالب قطار وبگردی را از دست ندهید!