تصاویر کمتر دیده شده از دکتر مصدق در حصر خانگی سالهای آخر عمرش
lokomotive ghatar.com ۲۸ مرداد ۱۴۰۲ دیدگاه ۳۵۵
مصدق در این دوران به بیماری سرطان دهان و فک مبتلا شد و فرزندش تلاش کرد تا بتواند از دولت هویدا مجوز اعزامش به خارج از کشور را بگیرد، اما موفق نشد و تنها توانست مجوز آوردن پزشک از خارج از کشور را دریافت کند که البته با مخالفت مصدق روبهرو شد.
مصدق در مورد مخالفتش با این کار گفت که «لعنت بر من و هرکس دیگر که در این روزگار خرج چندین خانوار فقیر ایرانی را صرف آوردن پزشک از خارج کند. من خاک پای این ملتم و مقدرات من از مقدرات ایشان جدا نیست. هر امکانی که در داخل کشور برای معالجه وجود داشته باشد برای من کافی است. بهعلاوه آوردن پزشک خارجی توهین به اطبای ایرانی است و من حاضر به این توهین نیستم.»
مصدق تبعید در احمدآباد را زندان ثانوی میدانست و در قلعه احمدآباد نمیتوانست با کسی جز فرزندانش دیدار کند و از آنجا بدون مراقب خارج شود.
مصدق در نامهای به سلطنت فاطمی، خواهر حسین فاطمی مینویسد که «کماکان در این زندان ثانوی بهسر میبرم. باکسی حق ملاقات ندارم و از این محوطه قلعه نمیتوانم پای به خارج بگذارم و بر این طریق میگذرانم تا ببینم چه وقت خداوند به این زندگی خاتمه میدهد.»
پس از تشخیص بیماری، وی تحت تدابیر شدید امنیتی به تهران فرستاده شد و به دلیل بینتیجه بودن روند درمانی در ۱۴ اسفند ۱۳۴۵ در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
پس از مرگ مصدق به خانواده وی اجازه ندادند تا به وصیتنامهاش عمل کنند و به همین دلیل نتوانستند وی را در کنار مزار شهدای ۳۰ تیر به خاک بسپارند. خانواده مصدق حتی اجازه انتشار اعلامیه فوت و برگزاری مجلس ختم را پیدا نکردند.
دکتر محمد مصدق ۲۶ خرداد ۱۲۶۱ – ۱۴ اسفند ۱۳۴۵
جدیدترین مطالب قطار وبگردی را از دست ندهید!