farzad parsiblog.com ۱۹ خرداد ۱۳۸۷ (۲) دیدگاه ۲۱
آهای سرباز، آهای مادر!…
گریه كن، تو حق داری گریه كنی. شاید ماهها و سالهاست كه فرزندت را ندیده ای.
فرزند دلبندت را. كودك معصومی كه تاب دوری مادر نداشته و حتماً از تو بیشتر، برایت دلتنگی می كرده.
گریه كن سرباز، گریه كن تا سبك شوی…
گریه كن، بخاطر گوهر مادری كه از تو ستانده اند، و در عوض تو را مفتخر! كرده اند به این لباسها.
این لباسها كه اصلاً به قامت تو سازگار نیست…
گریه كن كه تاج زن بودن از سرت افتاده…
گریه كن كه هیچ لذتی به پای مادری نمی رسد و تو را محروم كرده اند، ذائقه ات را خراب كرده اند…
اما
من چند حرف دیگر با تو دارم سرباز…
تو مادری، حق داری بچه ات را دوست داشته باشی… حق داری برایش دلتنگ شوی…
(براي مشاهده عكس بر روي لينك كليك فرمائيد)
wpDiscuz
جدیدترین مطالب قطار وبگردی را از دست ندهید!