freeman 1freeman.net ۲۰ دی ۱۳۹۳ دیدگاه ۲۱۲
چند وقتیست که ضرب‌المثل شاهنامه آخرش خوش است را در گوشه گوشه شبکه‌های اجتماعی می‌بینیم که با زمینه تعصبی به پیروزی اعراب در انتهای شاهنامه ربط می‌دهند و با سرعتی بالا هم دست به دست به اشتراک گذاشته می‌شود.
این موضوع بهانه‌ای شد که پس از سال‌ها به کتاب‌های مرجع سر بزنم و ریشه این ضرب‌المثل را پیدا کنم. اولین منبع در مورد ضرب المثل‌های ایرانی که به ذهنم رسید، کتاب ریشه‌های تاریخی امثال و حَکَم بود. که البته آخرین منبع هم شد. متن زیر که می‌خوانید، دقیقاً از متن کتاب برداشته شده است؛
« ریشه تاریخی ضرب‌المثل “شاهنامه آخرش خوش است” از آنجا سرچشمه گرفته‌است که نقل شده فردوسی پس از سرودن هجانامه‌ی مورد بحث موفق گردید یک نسخه از هجانامه را به وسیله‌ی دوستان و طرفدارانی که در دستگاه سلطنت محمود غزنوی داشت، مخفیانه به آخر شاهنامه‌ی موجود در کتابخانه‌ی سلطنتی الحاق و اضافه نماید و همین عمل موجب شده‌است بعدها که از شاهنامه‌ی کتابخانه‌ی سلطنتی به وسیله نساخان و خطاطان به منظور تکثیر و توزیع نسخه‌ها برمی‌داشته‌اند قهراً آن هجانامه‌ی آخر شاهنامه را هم نوشته‌اند.
جدیدترین مطالب قطار وبگردی را از دست ندهید!