بالاخره آمدم امجدیه!/بغض تاریخی ترانه علیدوستی در وداع با پدر و جنجال نام یک ورزشگاه

hana ghatar.com ۱۹ آبان ۱۴۰۵ دیدگاه ۰

در جریان وداع با پیکر حمید علیدوستی، مهاجم نامدار و اخلاق‌مدار فوتبال ایران، حضور دخترش ترانه علیدوستی بر روی چمن خاطره‌انگیز ورزشگاه شیرودی (امجدیه سابق) در کانون توجه افکار عمومی و رسانه‌ها قرار گرفت. استایل مشکی و پوشش متفاوت او همراه با نشانه‌هایی از بیماری خودایمنی که پیش‌تر نیز خبرساز شده بود، بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی داشت؛ اما آنچه بیش از همه واکنش‌برانگیز شد، جمله‌ای کوتاه و پر از حسرت بود که با چشمانی اشک‌بار به زبان آورد: «بالاخره منم اومدم امجدیه!»

طنین یک حسرت ۴۰ ساله

این جمله ساده ترانه علیدوستی، بار عاطفی و تاریخی سنگینی را با خود حمل می‌کرد؛ اشاره‌ای تلخ به دهه‌ها ممنوعیت حضور زنان در استادیوم‌های فوتبال که فرصت دیدن بازی پدر روی این چمن را در دوران کودکی و جوانی از او گرفت. جالب اینجاست که در اوایل دهه ۶۰ نیز نام حمید علیدوستی با ماجرای ممانعت از ورود همسران فوتبالیست‌ها به ورزشگاه آزادی گره خورده بود؛ پرونده‌ای که بیش از چهار دهه حل‌نشده باقی ماند تا دخترش تنها در روز بدرقه پیکر پدر بتواند پا روی چمن این استادیوم بگذارد.

ماجرای نام «امجدیه» و واکنش تندروها

اما حواشی این مراسم تنها به پوشش و اشک‌های این بازیگر سرشناس ختم نشد. جریان‌های تندرو به فاصله کوتاهی، هجمه شدیدی را علیه او آغاز کردند؛ محور نخست انتقادات، نوع پوشش او بود و محور دوم، استفاده از واژه «امجدیه» به جای «ورزشگاه شهید شیرودی»! این طیف استفاده از نام تاریخی ورزشگاه را به نشانه‌ای از تمایلات سیاسی خاص تعبیر کردند و حتی وزیر ورزش را بابت برگزاری این مراسم مورد بازخواست قرار دادند.
این در حالی است که نام امجدیه پیشینه‌ای کاملاً غیرسیاسی دارد و برگرفته از نام مالک اولیه زمین‌های آن محدوده است. حتی امروزه بسیاری از پیشکسوتان فوتبال و شهروندان تهرانی این استادیوم را فارغ از هرگونه جهت‌گیری سیاسی، صرفاً به عنوان یک هویت نوستالژیک شهری با همان نام قدیمی می‌شناسند.

آیین تشییع؛ نمادی از همزیستی مسالمت‌آمیز

با وجود تلاش برخی محافل برای دوقطبی‌سازی، آیین تشییع و ترحیم حمید علیدوستی جلوه‌ای روشن از تنوع سلایق و همزیستی مسالمت‌آمیز اقشار مختلف جامعه بود. حضور گسترده اهالی سینما، فوتبال، چهره‌های شناخته‌شده و عموم مردم در مکانی ورزشی و سپس مسجدی سنتی نشان داد که بدنه جامعه با پذیرش گوناگونی پوشش‌ها و دیدگاه‌ها مشکلی ندارد؛ واقعیتی که هرچند به مذاق جنجال‌سازان خوش نمی‌آید، اما در بطن جامعه جریان دارد.