simba ali.mamouri.com ۲۶ تیر ۱۳۸۶ دیدگاه ۲۲
شرق برای باخترنشینان سحرانگیز و جذاب است. آنان شرق را در داستان‌های هزار و یک شب و شهرزاد قصه‌گو شناخته‌اند. خاطرات دینی و مذهبی باختریان بیشتر به سرزمین‌های شرقی متعلق است. یسوع ناصری در این سرزمین‌ها زاده شد و مسیحیت را برای آنان به ارمغان آورد. شرق سرزمین قصه و شعر و ادبیات و هنر و موسیقی است.
بشر از مشرق زمین الفبا آموخت و زبان را ساخت و زبان، شعر و قصه و ادبیات را تولید کرد. بشر انسانیت خود را مدیون زبان و ادبیات است. یک لحظه انسانی را فرض کنید بدون هیچ گونه مهارت ادبی و شعری؛ کسی که از مجاز و استعاره و تمثیل و تضاد و ایهام و … هیچ بهره‌ای ندارد و هیچ یک را بکار نمی‌برد، آیا واقعا چنین کسی وجود دارد؟ زبان بدون این‌ها پدید می‌آید؟ می‌توانید زبانی را نام ببرید که تهی از صناعت‌های ادبی و آرایه‌های بدیعی باشد؟ و آیا انسان بدون زبان باز هم انسان است؟
……… ایران در این دوره افول شعر و ادبیات و هنر شرقی کجاست؟ از نیما و فروغ و سهراب و شاملو و اوستا و .. خبری می‌گیریم و بازمانده‌ای از آنان در میان خود داریم؟ نسل امروز ایران‌زمین چقدر آنان را می‌شناسد و با آنان انس دارد؟ کتابهای درسی ما و مطالعات آزاد کودکان و نوجوانان و جوانان چقدر به شعر و ادبیات اختصاص دارد؟ پاسخ این پرسش‌ها را به خودتان وامی‌گذارم و فقط باز می‌پرسم که اگر امروز نیمایوشیج یا سهراب سپهری یا .. از بین ما رخت می‌بستند، واقعا بزرگداشتی بیش از آن چه برای نازک الملائکه رخ داد، شاهد بودند؟
جدیدترین مطالب قطار وبگردی را از دست ندهید!