روایتی از عشق و کمی هم از خیانت

marjanjan jour4peace.com ۱۴ شهریور ۱۳۸۶ یک دیدگاه ۱۶

دست هایم خالی است؛ سازی ندارم، دیگر آوازی ندارم.

در جاده امامزاده قدم می زنم. می ترسم مورچه ای را لگد کنم. همین است که سرم را گرفته ام پایین، والا گریه که کار بدی نیست.

نگو که بزرگ شده ام، نگو که مرد گریه نمی کند. نگو: «تو که هنوز در قید مورچه هایی…» نگو، نگو، نگو… خودم می دانم که دیگر آن کودک آشفته و عرق کرده هشت ساله نیستم. همین که دنبال زنبورها نمی دوم، بوته های هندوانه را لگد نمی کنم، همین که توی کپه های کاه غلت نمی زنم و مشت مشت طلا به هوا نمی پاشم… «طلاییه کاهای گندم، خونی از اشکای مردم، آخ یه مردم، آخ یه مردم…»